Friday, May 24, 2013

စုေ၀းသင္ယူရာ တကၠသီလာ

ေမ ၂၂ ၊ ရန္ကုန္တိုင္းမ္ ေန႔စဥ္သတင္းစာ



“ေဟ့….. မင္းကဘယ္ကလဲ ? နားမလည္ဘူးထင္တယ္ မင္းဘယ္နယ္ကလာတာလဲလို႔ ေမးတာကြ”
“အာ…ငါက ခင္ဦးဘက္က…မင္းေကာ? က်ဳပ္ကေတာ့ သဲေတာ-၀မ္းတြင္းက မိတၳီလာနားကပဲေလ မင္းသိတယ္မုတ္လား?”
“ေအးပါဟ သိပါတယ္ကြ”
“ဟိုဘက္ကုတင္က ဆရာသမားေကာ ဘယ္ကလာတက္တာတုန္းကြ”
“ကၽြန္ေတာ့္ေမးတာလား……ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာက္ေျမာင္းက၊ ရန္ကုန္သားပါခင္ဗ်…အကိုတုိ႔နဲ႔ေတြ႔ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္ခင္ဗ်ာ”
“ဟဟဟ…ဒီေကာင္ေတာ္ေတာ္ စကားေျပာေကာင္းတဲ့ေကာင္ပဲ ရန္ကုန္သားေတြက တယ္ညက္ကိုးကြ..က်ဳပ္တို႔ကေတာ့ ေတာသားဆိုေတာ့ စကားေျပာတာ မင္းတို႔အတြက္ နည္းနည္းေတာ့ ၾကမ္းမယ္ထင္တယ္ေဟ့ မင္းလိုအပိုစကားေတြ ၾကားရတာကိုက ငါ့အတြက္ေတာ့ နားယားတယ္ကြာ…ေအးကြာ ေကာင္းတယ္ေဟ့ တစ္ေယာက္က ခင္ဦးသား၊ က်ဳပ္ကအလယ္ပိုင္းသား၊ မင္းကေအာက္ပိုင္းရန္ကုန္သား..ေဟေဟ့…ဟိုဘက္ကုတင္ေတြေတာ့ ျမန္မာျပည္ ဘယ္အပိုင္းသားေတြ ၀င္လာမလ
မသိဘူးေဟ့ ကဲကဲအခ်ိန္ရွိတုန္း ဒီနားတစ္၀ိုက္စနည္းနာဖို႔ လမ္းေလးဘာေလး ထြက္ေလ်ွာက္ၾကည့္ရေအာင္လား”
ေတြ႔ကာဆံုကာစ သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္ ဆိုင္တစ္ဆိုင္အတြင္း ၀င္ေရာက္ၾကည့္ရႈရာ
“ဟာ …ဒီေဘာင္းဘီက ေတာ္ေတာ္ေစ်းတန္တယ္ဟ ၾကည့္ပါဦး”
“ေဟ့ေကာင္ ခင္ဦး အဲ့ဒါမတန္ပါဘူးကြာ”
“ဟ ၀မ္းတြင္းကလည္း ေစ်းတန္ပါတယ္ဆို”
“အာ…မတန္ပါဘူး ခင္ဦးရာ ေစ်းၾကီးတယ္ဟ”
“ေအးေလ ေစ်းတန္တယ္ဆိုတာ ေစ်းမ်ားတာကိုေျပာတာပဲေလ”
“ေဟ …ဟုတ္လား ေစ်းတန္တယ္ဆိုတာ ေစ်းၾကီးတာလား သိပါဘူးကြာ ဒို႔ဘက္က ဒီပစၥည္းမဆိုးဘူး တန္တယ္ေနာ္ဆိုတာ ေစ်းသင့္တယ္ကိုေျပာတာကြ”
“ဟဟဟ…… ဒီလိုလားကြ…ေပါက္ျပီေပါက္ျပီ ေအာ္…တစ္နယ္နဲ႔တစ္နယ္ အသံုးေတြေတာ္ေတာ္ကြာတာပဲဟ ”
အထက္ပါစကားေတြဟာ ဟိုးယခင္တကၠသိုလ္ေတြတုန္းက ေက်ာင္းစတက္ဖို႔္ ေရာက္လာၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားမ်ား စတင္သိကၽြမ္းစဥ္ ေျပာၾကားၾကေသာ အျပန္အလွန္စကားေျပာခန္းေလးပါ။

မတူညီေသာေဒသ၊ ကြဲျပားျခားနားေသာ လူမႈပတ္၀န္းက်င္အသီးသီးမွ ေက်ာင္းသား၊သူမ်ားသည္ မတူညီမႈအားလံုးကိုခ၀ါခ်ကာ တစ္ေျမတည္းေနတစ္ေရတည္းေသာက္ အမိ၀မ္းေပါက္တစ္ခုတည္းမွ ေပါက္ဖြားလာသည္ဆိုေသာ ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓါတ္သြင္းေပးရာ ဤတကၠသိုလ္ေနေျမမွာပင္ ပညာရည္ႏို႔ခ်ိဳအတူေသာက္သံုးကာ ဘ၀ခရီးကို မိဘအစား သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းမ်ားႏွင့္ စတင္ျဖတ္ေက်ာ္ဖို႔ အစပ်ိဳးၾကပါတယ္။ ျမန္မာတစ္ႏိုင္ငံလံုးမွာ တစ္ေနရာႏွင့္တစ္ေနရာ စကားအသံုးအႏံႈးမ်ားမတူညီၾကသျဖင့္ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦးဆက္သြယ္ေျပာဆိုရာတြင္ တစ္ခါတစ္ရံ နားလည္ရန္လြန္စြာခက္ခဲတတ္ပါတယ္။ ျမန္မာစကားကို ျမန္မာလိုေျပာေနေသာ္လည္း ျမန္မာနားမလည္ေသာ အျဖစ္မ်ားမၾကာခဏၾကံဳေတြ႔ရတတ္ပါတယ္။ အထက္စကား(အထက္ျမန္မာျပည္ စကားအသံုးအႏံႈး)၊ ေအာက္စကား (ေအာက္ျမန္မာျပည္ စကားအသံုးအႏႈံး)၊ ရွမ္းသံ၊ ဘိတ္သံစသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးအဖုံဖံု ကြဲျပားျခားနားပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ေတာ္ရုံႏွံ႔စပ္ရုံႏွင့္ ၾကားမိသမ်ွျမန္မာစကားကို ေကာင္းစြာနားလည္ရန္မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။


ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီလုိ ကြဲျပားျခားနားလွေသာ စကားအသံုးအႏႈံး အသံထြက္တို႔က္ို အနည္းဆံုးရိပ္ဖမ္းသံဖမ္းေလာက္ေတာ့ နားလည္ေစရန္ အလြယ္တကူေလ့က်င့္ သင္ၾကားေပးေသာ ေနရာရွိပါတယ္။ အဲ့ဒါကေတာ့ ေက်ာင္းသား၊သူမ်ား ဘ၀စတင္ရာ အမိတကၠသိုလ္ပင္ျဖစ္ပါတယ္။ နီးစပ္ရာသူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္း ေနာက္ေျပာင္က်ီစယ္ရင္းကပင္ မိမိကိုယ္တိုင္မသိလိုက္ပါပဲ ယင္းဘာသာစကားအခက္အခဲကို ေက်ာ္လႊားသြားတတ္ၾကပါတယ္။


 “ဟိုေကာင္ကကြာ စကားလည္းမပီဘူး ခ်စ္တယ္ကို ရွစ္တယ္လုပ္ေနတယ္။ ဒီေကာင္ကလည္းကြာ မုန္႕ဟင္းခါးစားတယ္တဲ့…မုန္႕ဟင္းခါးဆိုတာ ေသာက္ရတာပါကြာ ဟဟဟဟ ေတာ္ေတာ္ရယ္ရတဲ့ေကာင္ကြာ” “ဟိုေကာင္ေတြျမိဳ႕ကဆို ငါကိုင္တုတ္ဆဲႏႈတ္ဆက္တာဟာ သူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္း ခင္မင္မႈနက္ရႈိင္းေၾကာင္းျပတာတဲ့ကြာ မၾကံဳဘူးေပါင္ေဟ”။

သာမာန္အားျဖင့္ၾကည့္မည္ဆိုလ်ွင္ ဤအခ်င္းအရာတို႔မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္သား၊သူမ်ား မတူညီမႈမ်ားကို ဟာသလုပ္ကာ ေျပာဆိုေနသည္ဟုသာေတြးမိၾကမွာပါ။ တစ္ကယ္တမ္းတြင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းသား၊သူမ်ား မတူညီေသာ ဓေလ့ထံုးတမ္း၊ ယဥ္ေက်းမႈ အစရွိသည္တို႔ကို သင္ယူေနၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ ေနရာေဒသတစ္ခုရဲ႕ ေဒသႏၲရဗဟုသုတ၊ ဓေလ့ထံုးစံ၊ စကားအသံုးအႏႈံးတို႔ကို ထိုေဒသသို႔ ကိုယ္တိုင္ေရာက္စရာမလိုပဲ သိရွိႏိုင္ပါတယ္။ ေဒသတစ္ခုတြင္ရိုင္းစိုင္းသည္ဟုထင္ရေသာ စကားတစ္ခုသည္ တစ္ျခားေနရာတြင္ ေန႔စဥ္ႏႈတ္ခြန္းဆက္ျခင္းမ်ား၌ပင္ အာလုပ္စကားျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ေဒသတစ္ခုရဲ႕ ဓေလ့ထံုးတမ္းမ်ားကို ၾကိဳတင္ကာသိရွိျခင္းမရွိဘဲ ရုတ္တရက္ၾကားလိုက္ရပါက ဒီလူတယ္ရိုင္းတာကိုးဟု အထင္ေရာက္မည္ျဖစ္ေသာ္လည္း၊ ထိုေဒသ၏ ဓေလံထံုးစံသဘာ၀ကုိ သိရွိပါက ေအာ္ ဒါသူတို႔ဓေလ့ပဲေလဟု ႏွလံုးသြင္းကာ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦးအမ်က္မပြားႏိုင္ေပ။

မိေ၀းဘေ၀းႏွင့္ ဘ၀ပညာေတြေပးေနေသာ ထိုေနရာတြင္ မိမိကိုယ္ကိုထိန္းေက်ာင္းျခင္းတည္းဟူေသာ ဘ၀အတြက္အလိုအပ္ဆံုးပညာကိုလည္း ေက်ာင္းသား၊သူမ်ား စတင္သင္ယူၾကပါတယ္။ မိမိကိုယ္ကို ထိန္းေက်ာင္းျခင္းဟူေသာ တက္မပါပဲ ဘ၀တြင္ လိုရာခရီး မေရာက္ႏိုင္ေပ။ တကၠသိုလ္၀င္တန္းေအာင္ျမင္ခဲ့စဥ္က မိဘမ်ားအုပ္ထိမ္းမႈေကာင္းေသာေၾကာင့္ ရမွတ္မ်ားေကာင္းခဲ့သျဖင့္ ေဆးေက်ာင္း၊ စက္မႈေက်ာင္းမ်ားသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့ေသာ္လည္း ေနာက္ပိုင္းတြင္ မိမိကိုယ္ကို ထိန္းသိမ္းႏိုင္စြမ္းနည္းေသာေၾကာင့္ တစ္ခ်ိဳ႕ဆိုလ်ွင္ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးမွပင္ ေမာင္းထုတ္ျခင္း ခံရေသာဘ၀သို႔ ေရာက္ရွိကုန္ၾကပါတယ္။ မိဘအုပ္ထိန္းမႈႏွင့္ ေ၀းကြာေသာေၾကာင့္ ထိုသို႔ျဖစ္ရသည္ဟုဆိုႏိုင္ေသာ္လည္း မိဘဟူသည္ မိမိႏွင့္ ဘ၀အခ်ိန္မေရြးျခားသြားႏိုင္သလို၊ ထာ၀ရအတူတကြ လိုက္ပါႏိုင္သည္မဟုတ္ေပ။ မိမိႏွင့္အစဥ္ကပ္ပါေနႏိုင္သည္မွာ မိမိကိုယ္ကိုထိန္းေက်ာင္းႏိုင္စြမ္းပင္ ျဖစ္ပါတယ္။

ႏိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္မ်ားတြင္ သားသမီးမ်ားကို မိဘႏွင့္အတူေနထိုင္ေနသည္ျဖစ္ေစ၊ မေနသည္ျဖစ္ေစ ၾကီးေကာင္၀င္စအရြယ္ျဖစ္ေသာ ၁၅၊၁၆ ႏွစ္ခန္႔တြင္ ကိုယ္ပိုင္လြတ္လပ္မႈမ်ားစြာ စတင္ေပးထားေလ့ရွိပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာမိသားစုမ်ားတြင္ ထုိကဲ့သို႔ဓေလ့ထံုးစံမရွိ၊ မိဘအေနျဖင့္ သားသမီးကို မိမိမၾကိဳက္မႏွစ္သက္ေသာ တစ္စံုတစ္ခုလုပ္မည္ဆိုပါက ဆူပူၾကိမ္းေမာင္းကာ တားျမစ္ပိတ္ပင္ၾကေလ့ရွိပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ လူငယ္လူရြယ္မ်ားအဖို႔ မိမိကိုယ္ကိုထိန္းေက်ာင္းျခင္း တည္းဟူေသာပညာကို တကၠသိုလ္နယ္ေျမေရာက္မွသာလ်ွင္ စတင္ဆည္းပူးခြင့္ ရၾကပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ အိမ္မွပို႔လိုက္ေသာေငြအား မည္ကဲ့သို႔ေလာက္ငွေအာင္သံုးစြဲမည္၊ ဘယ္အခ်ိန္တြင္ စာအုပ္၀ယ္စရာမ်ားေလ့ရွိသျဖင့္ တစ္ျခားအသံုးစားရိတ္ေခြ်တာရမည္၊ အခန္းမွာ အိမ္သံုးပစၥည္း ဘာလိုေနသည္၊ ဘယ္ေန႔တြင္ အိမ္လူၾကံဳရွိသျဖင့္ ညီငယ္၊ညီမငယ္တုိ့အတြက္ ဘာေလး၀ယ္ျပီး ထည့္ေပးလိုက္မည္၊..စသည္..စသည္တို႔ကဲ့သို႔ေသာ ဘ၀အတြက္အမွန္တကယ္လိုအပ္ေသာ စီမံခန္႔ခြဲျခင္းတို႔ကိုလည္း သင္ယူၾကရပါတယ္။

ယေန႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံတြင္ေတာ့ ေနရာေဒသအသီးသီးတြင္ တကၠသိုလ္မ်ားဖြင့္လွစ္ကာ ပညာသင္ၾကားေပး လ်ွက္ရွိပါတယ္။ ျမိဳ႕တိုင္း၊နယ္တိုင္းနီးပါး ကိုယ္ပိုင္တကၠသိုလ္မ်ား ရွိပါတယ္။ ျမိဳ႕တိုင္း၊ နယ္တိုင္းဆိုေပမယ့္ ျမိဳ႕ထဲ၊ နယ္ထဲေတာ့မဟုတ္ပါ။ အနည္းဆံုး အသြား ၄၅ မိနစ္၊ အျပန္ ၄၅ မိနစ္ခန႔္ ေန႔စဥ္အသြားအျပန္တက္ရသည္ဆိုေတာ့လည္း နီးသည္ဟုဆိုရမည္လား၊ ေ၀းသည္ဟုဆိုရမည္လားမသိ။ ေသခ်ာသည္ကေတာ့ အထက္တြင္ဆိုခဲ့သလို တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးေပါင္းစံုထိေတြ႔မႈနည္းပါးလာျခင္းေၾကာင့္ ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓါတ္ေလ်ာ့ပါးလာေပမည္။ မိမိေနထိုင္ရာေဒသမွ မခြဲမခြာေနရသျဖင့္ ေဒသႏၲရဗဟုသုတနည္းပါးျခင္း၊ မိမိကိုယ္ကိုထိန္းေက်ာင္းႏိုင္စြမ္းကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္သင့္သည့္အခ်ိန္တြင္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ခြင့္မရျခင္း၊ စကားအသံုးအႏႈံးကြဲျပားျခားနားေသာေဒသမွသူမ်ားႏွင့္ ထိေတြ႔မႈနည္းပါးျခင္းေၾကာင့္ ဘာသာစကားမၾကြယ္၀ျခင္းစေသာ အက်ိဳးဆက္မ်ားကိုခံစားၾကရေပမည္။

တကၠသိုလ္ဆိုသည္မွာ ပညာသင္ၾကားရာေနရာျဖစ္ပါတယ္။ ပညာဆိုသည္မွာ အတန္းပညာကိုသာေခၚသည္မဟုတ္။ လူတစ္ေယာက္၏ ဘ၀အတြက္အေထာက္အပံ့ျဖစ္ေစေသာ အရာမွန္သမ်ွဟာ ပညာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ပညာသင္ၾကားရာေနရာျဖစ္ေသာ တကၠသိုလ္မ်ားဖြဲ႕စည္းရာတြင္ျဖစ္ေစ၊ ဖြင့္လွစ္ေသာေနရာေရြးခ်ယ္ရာတြင္ျဖစ္ေစ ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ ဘက္စံုပညာေရးကို ေပးစြမ္းႏိုင္ရန္သည္သာ ပထမဦးစားေပးျဖစ္သင့္ပါတယ္။ ပညာျဖန္႔ေ၀ရာ ေက်ာင္းေတာ္မ်ားသည္ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးေသာေနရာ၊ ေနေရာင္ျခည္ကဲ့သို့ ေႏြးေထြးေသာအသိပညာမ်ားကို ေပးေသာေနရာ  ျဖစ္ေရးသည္သာလ်ွင္ ပဓာနက်၍၊ ဤရည္မွန္းခ်က္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ေရးသည္သာလ်ွင္ ပထမဦးစားေပး ျဖစ္သင့္ေပသည္။

ေမာင္မ်ိဳး(စက္မႈ)

သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ဒီေဆာင္းပါးဖတ္ျပီးျပီးခ်င္း ေအးကြာ အဲ့ဒီဘ၀ေတြ ျပန္သတိရမိတယ္လို႔ေျပာျပီး၊ သူ႕ရဲ႕ ဟာသအလြဲေတြကို ေျပာျပပါတယ္။

မႏၱေလးေရာက္ကာစ ပရက္ဆီးဒင့္စတိုးမွာ ေစ်း၀ယ္တဲ့အခါ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က အကၤ်ီကို ေစ်းေမးၾကည့္ျပီး တန္လိုက္တာကြာဆိုေတာ့ သူက မင္း တန္ရင္၀ယ္ေလကြာဆိုျပီး ေျပာခဲ့ျပီး နားလည္မႈေတြလြဲခဲ့ဖူးတယ္ေျပာပါတယ္။
တစ္ခါမွာလည္း သူက ေတာကတက္လာတာဆိုေတာ့ ခရစ္ယာန္ေတြရဲ႕ ထံုးစံကိုမသိဘဲ ထမင္းစားကာနီး ဘုရားသခင္ကို ဆုေတာင္းမယ့္ အေၾကာ္ေတြကို သူက ထမင္းထဲႏွစ္ျပီး ဖြက္ထားမိခဲ့ပါတယ္တဲ့။
တစ္ခါမွာေတာ့ ေရႊဘိုဘက္က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ျမိဳ႕ထဲသြားရေအာင္တိုင္ပင္ေတာ့ ေအးကြာ ပံုေတာ္ရင္ သြားၾကတာေပါ့လို႔ ဟိုက ျပန္ေျပာေတာ့ သူကနားမလည္တာနဲ႔ မင္းက ဘာပံုေတာ္ရင္ သြားမယ္တုန္းဟ ရွင္းရွင္းေျပာပါဟဆိုျပီး ေဟာက္မိခဲ့ပါတယ္တဲ့။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းသားေတြၾကားမွာ ခုလို ေပ်ာ္ရႊင္စရာအလြဲေတြဟာ ဒုနဲ႔ေဒးပါပဲ။ ဒါေတြဟာ တကယ္ေတာ့ သင္ယူေနမွန္းမသိတဲ့ သင္ယူမႈေတြပါပဲ။


No comments:

Post a Comment

ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ပါေစ။

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...